Co takiego dzieli te dwie grupy i pozwala ludziom sukcesu realizować swoje cele?
1. Ludzie sukcesu patrzą w przyszłość
Ludzie sukcesu patrzą przed siebie, planują dwa ruchy do przodu, przeszłość traktując jedynie jako punkt odniesienia i źródło doświadczeń. Nieustannie myślą, jak poprawić swoją sytuację i podejmują ku temu kroki, nawet jeśli wiąże się to z podważeniem status quo.
Przeciętni z sentymentem spoglądają w przeszłość („kiedyś to były czasy…”). Powielają stare schematy, stoją w miejscu. Protestują przeciw nowatorskim inicjatywom i przewrotnym pomysłom.
2. Wyznaczają konkretne cele
Myślą wartościami liczbowymi. Jasno definiują czym jest dla nich „sukces” i stale monitorują postępy, co napędza ich do dalszego działania. Mierzalne cele łatwiej jest im wizualizować i na tej podstawie planować równie konkretne kroki do ich realizacji.
Przeciętni wolą ogólne, wymijające cele, pozostawiające miejsce na ewentualnie gorszy wynik. Zamiast „schudnąć 5 kg do końca września, 1 kg miesięcznie” wolą po prostu „zrzucić w tym roku parę kilo”.
3. Sami są wyłącznie odpowiedzialni za sukces
Uważają, że tylko własne umiejętności, doświadczenie i podejmowane kroki wpływają na rezultat ich działań. Pozwala im to skoncentrować uwagę na możliwościach, a nie na ograniczeniach, które mogą wynikać z zastanej sytuacji, dostępnych środków, znajomości itp. Wierzą w siebie i swój wpływ na otoczenie.
Ludzie przeciętni skupiają się na wszelkich utrudnieniach. Szukają w nich wymówki i usprawiedliwienia swojej przeciętności. A jak już zrobią coś niesamowitego, przypisują to przypadkowi („tym razem mi się udało”) lub szczęściu („miałem farta”).
4. Nieustannie się uczą
Kształtują swoje cechy i umiejętności ucząc się, ćwicząc i czerpiąc doświadczenie od innych. Z każdego zadania starają się wynieść wiedzę przydatną do osiągnięcia lepszych wyników w przyszłości. Czytając książkę wybiorą raczej poradnik, niż powieść. Uczą się stale, długo po ukończeniu studiów, a ich celem jest bycie lepszym.
Przeciętni uważają studia za ostateczny stopień edukacji. Dążą do bycia w czymś dobrym (“w końcu opanowałem to zadanie, teraz będę miał więcej czasu na Facebooka”). W wolnym czasie sięgną raczej po kryminał lub tabloid, a swoje umiejętności widzą jako rezultat, np. zakończonej nauki. Z tego powodu zwykle są dla nich ograniczeniem (“nie aplikuję na to stanowisko, przecież nie spełniam części wymagań”).
5. Lubią trudne zadania
Podejmują wyzwanie, kiedy rezultat jest trudny do przewidzenia. Wiedzą, że rzeczy opłacalne nigdy nie są łatwe. Potrafią czuć się dobrze w niestabilnej sytuacji, bo wierzą, że dzięki własnym umiejętnościom i ciężkiej pracy osiągną sukces. Czerpią przyjemność z pełnego angażowania się i korzystania ze swoich umiejętności („to zadanie dla mnie – ktoś w końcu musi rozwiązać ten problem”).
Dla przeciętnych, trudne wyzwania obarczone ryzykiem porażki są stresującym obciążeniem i zagrożeniem („szef dał mi zadanie, do którego nikt mnie nie przygotował – najwidoczniej chce mnie uwalić”).
6. Oczekują więcej
Wytrwale dążą do celu, sukcesu, nagrody. Chcą się wyróżnić, więc wymagają też dużo od siebie. Nie boją się myśleć w dużej skali. Wiedzą, że do uniknięcia przeciętności, konieczne jest wykroczenie poza przeciętne oczekiwania i robienie czegoś więcej, niż robi większość. Nie stoją w miejscu.
Przeciętni unikają rozczarowania, więc zaniżają wymagania – wolą być najlepsi wśród słabych, niż najsłabsi z najlepszych („od 5 lat robię to samo, ale przecież na nowym stanowisku musiałbym uczyć się wszystkiego od zera!”).