Sw\u00f3j kr\u00f3tki paszkwil na sztandarow\u0105 audycj\u0119 Polskiego Radia napisa\u0142em gdzie\u015b w okolicach roku 1997. Niestety, nie zachowa\u0142em kopii, wi\u0119c mog\u0119 przytoczy\u0107 jedynie niekt\u00f3re jego w\u0105tki – i to z g\u0142owy, czyli z niczego. Jako zagorza\u0142y zwolennik i wierny s\u0142uchacz jednej z du\u017cych i znanych rozg\u0142o\u015bni komercyjnych, z ca\u0142\u0105 stanowczo\u015bci\u0105 odrzuca\u0142em to, co produkowa\u0142o radio publiczne. Nie oznacza to, \u017ce nie przys\u0142uchiwa\u0142em si\u0119 audycjom Polskiego Radia. Nie ma nic gorszego ni\u017c zabieranie g\u0142osu w sprawie, o kt\u00f3rej nie ma si\u0119 poj\u0119cia. Poza tym ja, obserwator eteru, musia\u0142em wiedzie\u0107 co w nim piszczy. Tak wi\u0119c odrzuca\u0142em to, co publiczne i przymus napisania referatu potraktowa\u0142em jak r\u0119kawic\u0119 rzucon\u0105 przez profesora. Opisa\u0142em wi\u0119c g\u0142osy lektor\u00f3w „drewniane a\u017c do znudzenia”, brak jednolitej oprawy d\u017awi\u0119kowej, piosenki rodem z poprzedniej dekady, przyd\u0142ugie wiadomo\u015bci, stan Bugu we W\u0142odawie przyby\u0142o sze\u015b\u0107, stopie\u0144 zasilania gazem ziemnym wysokometanowym pierwszym, koksowniczym sz\u00f3stym, akwen pi\u0105ty otwarty dla rybo\u0142\u00f3wstwa, ostatni sz\u00f3sty sygna\u0142 oznaczaj\u0105cy godzin\u0119 dwunast\u0105 i mn\u00f3stwo, mn\u00f3stwo temu podobnych rzeczy.<\/p>\n
Nie kocha\u0142em publicznego radia, bo uwa\u017ca\u0142em, \u017ce nie ma za co go kocha\u0107. Za to radia komercyjne prze\u015bciga\u0142y si\u0119 w zaskarbianiu mojej sympatii. I udawa\u0142o im si\u0119. Z du\u017cym powodzeniem. St\u0105d w\u0142a\u015bnie to moje „nigdy” w eseju napisanym na pro\u015bb\u0119 wyk\u0142adowcy. Sk\u0105d jednak mog\u0142em wiedzie\u0107, \u017ce Polskie Radio z roku na rok b\u0119dzie mia\u0142o coraz s\u0142absz\u0105 konkurencj\u0119? \u017be konkurencja wyrzeknie si\u0119 idea\u0142\u00f3w i zamiast walczy\u0107 o mnie, zacznie walczy\u0107 o s\u0142upki? \u017beby\u015bmy si\u0119 dobrze zrozumieli: nie mam \u017calu do w\u0142a\u015bciciela radia o to, \u017ce chce zarabia\u0107 pieni\u0105dze. Radio to cholernie ci\u0119\u017cki, kosztowny i ryzykowny biznes. Chc\u0119 tylko powiedzie\u0107, \u017ce ja widocznie przesta\u0142em by\u0107 tym towarem, kt\u00f3ry moje radio chcia\u0142o razem ze swoimi audycjami sprzeda\u0107 reklamodawcy. Chc\u0119 wyrazi\u0107 swoje zdumienie, \u017ce 5 czy 10 lat temu mo\u017cna by\u0142o robi\u0107 ambitne i ciekawe radio komercyjne, a dzi\u015b jedynym rozwi\u0105zaniem jest robienie szafy graj\u0105cej. Nie umiem powiedzie\u0107 dlaczego tak si\u0119 dzieje. Kto\u015b, nie pami\u0119tam ju\u017c kto, nazwa\u0142 to „zjadaniem w\u0142asnego ogona” – mo\u017ce to jest najlepsze wyt\u0142umaczenie? Dlatego w\u0142a\u015bnie dzi\u015b odrzucam to, co komercyjne. Tym razem jednak nie m\u00f3wi\u0119 „nigdy”. Mo\u017ce jak ju\u017c prywatna radiofonia ze\u017cre ten sw\u00f3j ogon to zacznie wszystko od pocz\u0105tku? S\u0105 ju\u017c pierwsze jask\u00f3\u0142ki. W\u0142a\u015bciciele komercyjnych stacji zdaj\u0105 sobie spraw\u0119, \u017ce wle\u017ali w \u015blep\u0105 uliczk\u0119. I \u017ce b\u0119d\u0105 ni\u0105 szli dop\u00f3ki nie dojd\u0105 do \u015bciany. Kto zgadnie, kt\u00f3\u017c jest autorem tych s\u0142\u00f3w: „Nie istnieje ju\u017c radio autor\u00f3w. Tu transformacja przebieg\u0142a za szybko. Radiofonia jest najbardziej skomercjalizowanym medium w Polsce. Sta\u0142a si\u0119 bardziej pozycj\u0105 marketingow\u0105 i socjologiczn\u0105, opart\u0105 raczej na badaniach ni\u017c na kreacji tworz\u0105cych j\u0105 ludzi”.<\/p>\n
Mia\u0142em przyjemno\u015b\u0107 przez cztery d\u0142ugie lata pracowa\u0107 w pewnej ponadregionalnej rozg\u0142o\u015bni radiowej. Robili\u015bmy wszystko, by nasz produkt by\u0142 na tyle komercyjny, \u017ceby mo\u017cna go by\u0142o sprzeda\u0107 i na tyle atrakcyjny, by m\u00f3g\u0142 si\u0119 nim zainteresowa\u0107 m\u0142ody, ambitny i wymagaj\u0105cy s\u0142uchacz. Radio nie wytrzyma\u0142o pr\u00f3by. By\u0107 mo\u017ce pope\u0142niono b\u0142\u0119dy ju\u017c na samym starcie, by\u0107 mo\u017ce ci, kt\u00f3rzy wpadli na pomys\u0142 takiej stacji zbyt wiele i zbyt szybko si\u0119 spodziewali. By\u0107 mo\u017ce nie byli\u015bmy a\u017c tak dobrzy jak chcieli\u015bmy by\u0107. Ale radio przegra\u0142o r\u00f3wnie\u017c dlatego, \u017ce nie wytrzyma\u0142o konkurencji wsz\u0119dobylskich szaf graj\u0105cych, nie wymagaj\u0105cych my\u015blenia, a jedynie sprawnego du\u017cego palca u nogi, kt\u00f3rym mo\u017cna by\u0142oby kiwa\u0107 w bucie w rytm plastikowych piosenek. Dzi\u015b radio to dryfuje bez celu po falach eteru, okaleczone ze znakomitych osobowo\u015bci, kt\u00f3re z mozo\u0142em wykszta\u0142ci\u0142o. M\u00f3wi si\u0119, \u017ce to rynek weryfikuje produkt. Ale czy jeste\u015bmy a\u017c tak wyzbyci gustu, ambicji, ciekawo\u015bci \u015bwiata, \u017ce zadowalamy si\u0119 radiem-zegarynk\u0105? \u017be nie si\u0119gamy po towary z wy\u017cszej p\u00f3\u0142ki?<\/p>\n
Polskie Radio przegrywa\u0142o kiedy\u015b w moich oczach z m\u0142odymi, pr\u0119\u017cnie rozwijaj\u0105cymi si\u0119 rozg\u0142o\u015bniami. Dzi\u015b Jedynka i Tr\u00f3jka pokazuj\u0105 sw\u0105 wy\u017cszo\u015b\u0107. Tekst napisany na warsztaty radiowe by\u0142 tendencyjny i bardzo niesprawiedliwy, cho\u0107 nie twierdz\u0119 po latach, \u017ce zupe\u0142nie nies\u0142uszny. S\u0105 rzeczy pod kt\u00f3rymi i dzi\u015b m\u00f3g\u0142bym si\u0119 podpisa\u0107. Na szcz\u0119\u015bcie kto\u015b w Polskim Radiu mia\u0142 podobne zdanie do mojego i wiele przez tych kilka lat zmieniono na plus. Cz\u0119\u015b\u0107 niedoci\u0105gni\u0119\u0107 zosta\u0142a, ale potrafi\u0119 je wybaczy\u0107. Tymczasem moje ukochane komercyjne radio i jemu podobne, z roku na rok gas\u0142o w moich oczach i uszach. Zwalnia\u0142o ludzi, zdejmowa\u0142o z ram\u00f3wki kolejne audycje, przesta\u0142o si\u0119 do mnie odzywa\u0107, odbiera\u0107 moje telefony; zacz\u0119\u0142o gra\u0107 wci\u0105\u017c te same, wcale niefajne piosenki, przesta\u0142o by\u0107 ju\u017c tak spontaniczne jak kiedy\u015b, przesta\u0142o mnie zaskakiwa\u0107 i bawi\u0107, a przede wszystkim uczy\u0107. Mam te\u017c wra\u017cenie, \u017ce zestarza\u0142o si\u0119 szybciej ni\u017c ja.<\/p>\n
Co z tego, \u017ce moje kiedy\u015b ulubione radio gra najwi\u0119ksze przeboje, skoro ma mnie g\u0142\u0119boko gdzie\u015b puszczaj\u0105c piosenki z komputera nie m\u00f3wi\u0105c mi kto i co \u015bpiewa? Nadawca publiczny stara si\u0119 trzyma\u0107 fason. I raczej dobrze mu to wychodzi. Jedynk\u0119 w\u0142\u0105czy\u0142em z powrotem niby z przekory, dla jaj. I zosta\u0142a na d\u0142u\u017cej. Nie szuka poklasku, sensacji, nie krzyczy; ale te\u017c nie usypia. Doskonale informuje rano, towarzyszy i uczy przed po\u0142udniem. Dwudziestokilkuminutowe wydanie dziennika tu\u017c po hejnale to prawdziwa uczta dla ludzi ciekawych \u015bwiata. Tr\u00f3jka oddaje wieczorami i noc\u0105 anten\u0119 prawdziwym mistrzom mikrofonu i s\u0142owa, ludziom o genialnym wr\u0119cz gu\u015bcie muzycznym i darze gaworzenia ze s\u0142uchaczem. Po po\u0142udniu d\u0142ugo i nami\u0119tnie – a przede wszystkim ciekawie i rzetelnie informuje mnie o tym, co wydarzy\u0142o si\u0119 na \u015bwiecie. Radio komercyjne ju\u017c dawno wyrzuci\u0142o ze swych ram\u00f3wek magazyny informacyjne, rozmowy z politykami i reporta\u017ce. A je\u015bli ju\u017c s\u0105, to poci\u0119te na minutowe skrawki, poupychane pomi\u0119dzy piosenkami. Napisa\u0142em kiedy\u015b, \u017ce nigdy nie b\u0119d\u0119 s\u0142ucha\u0142 program\u00f3w publicznego nadawcy. Zapomnia\u0142em tylko o pewnym dobrze znanym przys\u0142owiu. Na swoje usprawiedliwienie mog\u0119 mie\u0107 tylko jedno: by\u0142em du\u017co m\u0142odszy. M\u00f3wi\u0105, \u017ce m\u0142odo\u015b\u0107 jest g\u0142upia, dlatego ma prawo si\u0119 myli\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Kilka lat temu na warsztatach radiowych w Wy\u017cszej Szkole Dziennikarskiej studenci pierwszego roku dostali takie oto zadanie: pos\u0142ucha\u0107 porannych Sygna\u0142\u00f3w Dnia w radiowej Jedynce i opisa\u0107 wra\u017cenia. Napisa\u0142em wtedy co\u015b, co wywo\u0142a\u0142o na twarzy prowadz\u0105cego zaj\u0119cia wyrazy politowania. Napisa\u0142em wtedy, \u017ce nie s\u0142ucham i nigdy nie b\u0119d\u0119 s\u0142ucha\u0142 program\u00f3w publicznego nadawcy. Dzi\u015b wiem, jak bardzo si\u0119 wtedy myli\u0142em.","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"csco_display_header_overlay":false,"csco_singular_sidebar":"","csco_page_header_type":"","csco_page_load_nextpost":"","csco_post_video_location":[],"csco_post_video_location_hash":"","csco_post_video_url":"","csco_post_video_bg_start_time":0,"csco_post_video_bg_end_time":0,"footnotes":""},"categories":[45],"tags":[],"class_list":{"0":"post-115499","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-wywiad","7":"cs-entry","8":"cs-video-wrap"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mediarun.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/115499","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mediarun.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mediarun.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mediarun.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mediarun.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=115499"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/mediarun.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/115499\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mediarun.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=115499"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mediarun.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=115499"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mediarun.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=115499"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}